ლა­ი­მა ვა­ი­კუ­ლე: რუ­სე­თი და­ეს­ხა თავს უკ­რა­ი­ნას და წერ­ტი­ლი

ცნო-ბილ-მა ლატ-ვი-ელ-მა მომ-ღე-რალ-მა ლა-ი-მა ვა-ი-კუ-ლემ კი-დევ ერთხელ ემო-ცი-უ-რად ისა-უბ-რა რუ-სე-თის უკ-რა-ი-ნა-ში შეჭ-რა-ზე და აგ-რე-სო-რი ქვეყ-ნის ქმე-დე-ბე-ბი უმ-კაც-რე-სად შე-ა-ფა-სა. მან აღი-ა-რა, რომ მის-თვის ეს ფარ-თო-მას-შტა-ბი-ა-ნი შეჭ-რა კი-დევ უფრო მძი-მე იყო იმი-ტო-მაც, რომ მის გუნდში არი-ან უკ-რა-ი-ნე-ლე-ბი. “არ ვი-ცო-დი, რო-გორ უნდა მემ-ღე-რა კონ-ცერ-ტებ-ზე რუ-სულ ენა-ზე, მაგ-რამ ამის გა-და-ლახ-ვა-ში ისევ უკ-რა-ი-ნე-ლი მე-გობ-რე-ბი და-მეხ-მარ-ნენ”, – გა-ნა-ცხა-და მან ამ ორი-ო-დე დღის წინ მი-ცე-მულ ინ-ტერ-ვი-უ-ში. “კი-დევ ვერ ვი-გებ რო-გორ შე-იძ-ლე-ბა ეს მომ-ხდა-რი-ყო, რო-გორ შე-იძ-ლე-ბო-და გა-ჩა-ღე-ბუ-ლი-ყო ომი რუ-სეთ-სა და უკ-რა-ი-ნას შო-რის? რო-გორ შე-იძ-ლე-ბო-და უკ-რა-ი-ნა-ზე თავ-დას-ხმა, ადა-მი-ა-ნე-ბის ხოც-ვა?” – გა-ნა-ცხა-და მომ-ღე-რალ-მა. მისი თქმით, რუ-სე-თი აგ-რე-სო-რია და მის მოქ-მე-დე-ბებს გა-მარ-თლე-ბა არ აქვს. “რუ-სე-თი და-ეს-ხა თავს უკ-რა-ი-ნას და წერ-ტი-ლი, აქ არა-ნა-ი-რი გა-მარ-თლე-ბის მო-ძებ-ნა არ შე-იძ-ლე-ბა. ლა-პა-რა-კო-ბენ, ჩვე-ნი ჯა-რის-კა-ცე-ბი იღუ-პე-ბი-ა-ნო, სა-კუ-თარ თავს ჰკი-თხეთ, – რა-ტომ? რა-ტომ იღუ-პე-ბი-ან ისი-ნი? რას აკე-თე-ბენ ისი-ნი უკ-რა-ი-ნა-ში? თუ არ გინ-დათ, რომ ისი-ნი იღუ-პე-ბოდ-ნენ, წა-დით! წა-დით, თქვენ არა-ვინ გე-ლით! თქვენ არა-ვის უნ-დი-ხართ! იძა-ხი-ან, უკ-რა-ი-ნა-ში რუ-სე-ბის და-სა-ცა-ვად წა-ვე-დი-თო და ამი-ტომ ბომ-ბავთ ხარ-კოვს?” – ამ-ბობს მომ-ღე-რა-ლი. ლა-ი-მე ვა-ი-კუ-ლე ომის და-წყე-ბი-დან მო-ყო-ლე-ბუ-ლი უკ-რა-ი-ნის მხარ-დამ-ჭე-რია. ივ-ლის-ში, კონ-ცერ-ტზე, ის სცე-ნა-ზე უკ-რა-ი-ნის ლურჯ-ყვი-თე-ლი დრო-შით გა-ვი-და. წყარო: news.ge